İsviçre, Avusturya, ABD ve Kenya’dan araştırmacılar, Kenya’da yetişen belirli incir türlerinin atmosferdeki karbondioksiti çekerek toprak altında kireç taşına dönüştürdüğünü tespit etti. Prag’da düzenlenen Goldschmidt Jeokimya Konferansı’nda sunulan çalışma, oksalat-karbonat döngüsü sayesinde karbon gazının yüz binlerce yıl boyunca jeolojik bir mineral olarak hapsedilebildiğini ortaya koydu.
Geleneksel ağaçlandırma faaliyetlerinde bitkilerin kuruyup çürümesiyle depolanan karbon yeniden atmosfere salınırken, bu jeobiyolojik mekanizma kalıcı bir saklama sağlıyor. Fotosentez sırasında kalsiyum oksalat kristallerine dönüştürülen karbondioksit, dökülen dallar ile yaprakların bakteri ve mantarlarca parçalanması sonucu kalsiyum karbonata dönüşüyor.
Zürih Üniversitesi’nden Dr. Mike Rowley, iklim kriziyle mücadele sürecine ilişkin şu tespiti paylaştı:
tarımsal ormancılık projelerinde bundan böyle hem organik hem de inorganik karbon depolayabilen türlerin seçilmesinin iklim mücadelesinde stratejik bir zorunluluk olduğunu
Afrika Meşesi ve İncelenen Türlerin Etkisi
Karbonu taşlaştırma yeteneği yalnızca incir ağaçlarıyla sınırlı kalmıyor. Batı ve Orta Afrika’nın tropikal ormanlarında varlığını sürdüren ve Afrika Meşesi olarak bilinen dev Iroko ağacı da kök bölgesinde yüksek miktarda kireç taşı oluşturarak asidik toprakların pH dengesini düzenliyor ve tarıma uygun hale getiriyor.
Doğadaki bu mineral dönüşümü, kutsal metinlerdeki vurgulara da bilimsel bir zemin kazandırıyor. Kur’an-ı Kerim’deki Tin Suresi’nde incir ağacı şu ifadeyle yer alıyor:
“Yemin olsun incire ve zeytine…” (Tin Suresi, 1. Ayet)
